رباعی شمارهٔ 1675

آن خوش باشد که صاحب تمییزی

بی‌آنکه بگویند و بگوید چیزی

ای یار گرفتهٔ شراب آمیزی

برخیزد رستخیز چون برخیزی

عشق آن نبود که هر زمان برخیزی

وز زیر دو پای خویش گردانگیزی

گر بگریزی چو آهوان بگریزی

ور بستیزی چون آهنان بستیزی