رومی»دیوان شمس»رباعیات»رباعی شمارهٔ 1110رباعی شمارهٔ 1110شاعر: رومیوزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)قافیہ: دامہم وزن و قافیہ نظمیں: 1صنف: رباعیآغازاختتامآغازاختتامToggle stanza 11نقل کریںآن باده که بر جسم حرامست حرامبر جان مجرد آن مدامست مدام2نقل کریںدر ریز مگو که این تمامست تمامآغاز و تمام ما کدامست کدام◆اگلی / پچھلی نظمپچھلی نظمآمد شد خود به کوی تو میبینممیل دل و دیده سوی تو میبینمرومی»دیوان شمس»رباعیات»رباعی شمارهٔ 1109اگلی نظمآن خوش سخنان که ما بگفتیم به همدر دل دارد نهفته این چرخ به خمرومی»دیوان شمس»رباعیات»رباعی شمارهٔ 1111زمینہم وزن و قافیہ نظمیںگفتم که اگرچه هست کارم بنظاماز ترس تو میطپم چو مرغی در دامعطار»مختارنامه»باب بیست و هشتم: در امیدواری نمودن»شمارهٔ 8ماخذفارسی متن کا ماخذ: گنجور
پچھلی نظمآمد شد خود به کوی تو میبینممیل دل و دیده سوی تو میبینمرومی»دیوان شمس»رباعیات»رباعی شمارهٔ 1109
اگلی نظمآن خوش سخنان که ما بگفتیم به همدر دل دارد نهفته این چرخ به خمرومی»دیوان شمس»رباعیات»رباعی شمارهٔ 1111
گفتم که اگرچه هست کارم بنظاماز ترس تو میطپم چو مرغی در دامعطار»مختارنامه»باب بیست و هشتم: در امیدواری نمودن»شمارهٔ 8
