غزل شمارهٔ 1132

چون سر کس نیستت فتنه مکن دل مبر

چونک ببردی دلی باز مرانش ز در

سست مکن زه که من تیر توام چارپر

روی مگردان که من یک دله‌ام نی دوسر

وجهک مثل القمر قلبک مثل الحجر

روحک روح البقا حسنک نور البصر

بر سر ره دیدمش تیزروان چون قمر

گفتم بهر خدا یک دمه آهسته تر

گفت لبم چون شکر ارزد گنج گهر

آه ندارم گهر گفت نداری بخر

غره وجه سلبت قلب جمیع البشر

ضاء بها اذ ظهرت باطن لیل کدر