غزل شمارهٔ 1125

سست مکن زه که من تیر توام چارپر

روی مگردان که من یک دله‌ام نی دوسر

وجهک مثل القمر قلبک مثل الحجر

روحک روح البقا حسنک نور البصر

بر سر ره دیدمش تیزروان چون قمر

گفتم بهر خدا یک دمه آهسته تر

گفت لبم چون شکر ارزد گنج گهر

آه ندارم گهر گفت نداری بخر

چون سرِ کس نیستت، فتنه مکن دل مبر

چونک ببردی دلی، پردهٔ او را مدر

غره وجه سلبت قلب جمیع البشر

ضاء بها اذ ظهرت باطن لیل کدر