O soul, who is that standing in the house of the heart? Who may be on the royal throne but the king and the prince?
He signaled with his hand, “Tell me, what do you want of me?” What does a drunken man desire but sweetmeats and a cup of wine?
Sweetmeats hanging from the heart, a cup of pure light, an eternal banquet laid in the privacy of “He is the Truth.”
How many deceivers there are at the wine-drinkers’ feast! Beware, lest you fall, soft and simple man!
In the circle of reprobates beware lest you be eye-shut like the bud, mouth-open like the rose.
The world is like a mirror, the image of the perfection of Love; men, who has ever seen a part greater than the whole?
Go on foot like the grass, for in this rose garden the Beloved like a rose is riding; all the rest are on foot.
He is both sword and swordsman, both slain and slayer, all Reason, and giving reason to the mind.
That king is S.al¯ah. al-D¯ın—may he endure forever, may his bountiful hand be perpetually a necklace on my neck!
زمین
ماییم و مجلس می خوبی سه چار ساده
من در میانه پیری دین را به باد داده
امیرخسرو دهلویدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 1743
عید است و موسم گل، ساقی بیار باده
هنگام گل که دیده بی می قدح نهاده
حافظاشعار منتسبشمارهٔ 48
بیگانگی ز حد رفت ساقی می صفا ده
ما را ز خویش بستان خود را دمی به ما ده
صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 6641
سر پا برهنگانیم اندر جهان فتاده
جان را طلاق گفته دل را به باد داده
عطاردیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 715
آن آتشی که داری در عشق صاف و ساده
فردا از او ببینی صد حور رو گشاده
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2390
