غزل شمارهٔ 2390

ماییم و مجلس می خوبی سه چار ساده

من در میانه پیری دین را به باد داده

عید است و موسم گل، ساقی بیار باده

هنگام گل که دیده بی می قدح نهاده

بیگانگی ز حد رفت ساقی می صفا ده

ما را ز خویش بستان خود را دمی به ما ده

سر پا برهنگانیم اندر جهان فتاده

جان را طلاق گفته دل را به باد داده

در خانه دل ای جان آن کیست ایستاده؟

بر تخت شه کی باشد جز شاه و شاه‌زاده؟