غزل شمارهٔ 2388

شاعر: رومی

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)

قافیہ: انمنگرفته

صنف: غزل

این جا کسی‌ست پنهان دامان من گرفته

خود را سپس کشیده پیشان من گرفته

این جا کسی‌ست پنهان چون جان و خوش‌تر از جان

باغی به‌من نموده ایوان من گرفته

این جا کسی‌ست پنهان همچون خیال در دل

اما فروغ رویَش ارکان من گرفته

این جا کسی‌ست پنهان مانند قند در نی

شیرین شکرفروشی دکّان من گرفته

جادو و چشم‌بندی چشم کسش نبیند

سوداگری‌ست موزون میزان من گرفته

چون گُل‌شکر من و او در هم‌دگر سرشته

من خوی او گرفته او آنِ من گرفته

در چشم من نیاید خوبان جمله عالم

بنگر خیال خوبش مژگان من گرفته

من خسته گِرد عالم درمان ز کس ندیدم

تا درد عشق دیدم درمان من گرفته

تو نیز دل‌کبابی درمان ز درد یابی

گر گِرد درد گردی فرمان من گرفته

1010

در بحر ناامیدی از خود طمع بریدی

زین بحر سر برآری مرجان من گرفته

1111

بشکن طلسم صورت بگشای چشم سیرت

تا شرق و غرب بینی سلطان من گرفته

1212

ساقیِ غیب بینی پیدا سلام کرده

پیمانه جام کرده پیمان من گرفته

1313

من دامنش کشیده کای نوح روح‌دیده

از گریه عالمی بین طوفان من گرفته

1414

تو تاج ما و آنگه سرهای ما شکسته

تو یار غار و آنگه یاران من گرفته

1515

گوید ز گریه بگذر زان سوی گریه بنگر

عشاق روح گشته ریحان من گرفته

1616

یاران دل‌شکسته بر صدر دل نشسته

مستان و می‌پرستان میدان من گرفته

1717

همچو سگان تازی می‌کُن شکار خامش

نی چون سگان عوعو کهدان من گرفته

1818

تبریز شمس دین را بر چرخ جان ببینی

اشراق نور رویش کیهان من گرفته

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور