رباعی شمارهٔ 1000

با من ز دریچه‌ای مشبک دلکش

از لطف سخن گفت به هر معنی خوش

چون نزد رهی درآیی ای دلبر کش

پیراهن چرب را تو از تن درکش

نی آب دو چشم داری ای حورافش

زان روی درین دلست چندین آتش

شمع آمد و گفت: چند باشم سرکش

بر پای بمانده به که تا سوزم خوش

گفتم: دل من ببردی ای جادو وش!

گفتا: چکنم تو دل ندادی خوش خوش

شمع آمد وگفت: چون درآمد آتش

سر در آتش چگونه باشم سرکش

ای روی چو آفتاب تو شادی کش

وی موی تو سرمایه ده، جمله حبش

ای کرده به پنج شمع روشن هر شش

ای اصل خوشی و هرچه داری همه خوش

بیچاره دل سوختهٔ محنت کش

در آتش عشق تو همی سوزد خوش

تا در نزنی بهر چه داری آتش

هرگز نشود حقیقت وقت تو خوش