غزل شمارهٔ 2060

مست شدی عاقبت آمدی اندر میان

مست ز خود می‌شوی کیست دگر در جهان

گفت لَبَم ناگهان نامِ گل و گلسِتان

آمد آن گل‌عِذار کوفت مَرا بَر دَهان

ای رخ خندان تو مایه صد گلستان

باغ خدایی درآ خار بده گل ستان

یا تو ترش کرده رو! مایه ده شکّران

تنگ شکر می‌کشد تا بنهد در میان