غزل شمارهٔ 2059

مست شدی عاقبت آمدی اندر میان

مست ز خود می‌شوی کیست دگر در جهان

یک غزل آغاز کن بر صفتِ حاضران

ای رخِ تو همچو شمع، خیز درآ در میان

ای رخ خندان تو مایه صد گلستان

باغ خدایی درآ خار بده گل ستان

یا تو ترش کرده رو! مایه ده شکّران

تنگ شکر می‌کشد تا بنهد در میان