غزل شمارهٔ 2070

مست شدی عاقبت آمدی اندر میان

مست ز خود می‌شوی کیست دگر در جهان

گفت لَبَم ناگهان نامِ گل و گلسِتان

آمد آن گل‌عِذار کوفت مَرا بَر دَهان

یک غزل آغاز کن بر صفتِ حاضران

ای رخِ تو همچو شمع، خیز درآ در میان

ای رخ خندان تو مایه صد گلستان

باغ خدایی درآ خار بده گل ستان