غزل شمارهٔ 2055

گفت لَبَم ناگهان نامِ گل و گلسِتان

آمد آن گل‌عِذار کوفت مَرا بَر دَهان

یک غزل آغاز کن بر صفتِ حاضران

ای رخِ تو همچو شمع، خیز درآ در میان

ای رخ خندان تو مایه صد گلستان

باغ خدایی درآ خار بده گل ستان

یا تو ترش کرده رو! مایه ده شکّران

تنگ شکر می‌کشد تا بنهد در میان