غزل شمارهٔ 2657

سزد گر نیکویی در من ببینی

که خودکام و جوان و نازنینی

به کوی می فروشان خرده بینی

بر آن آزاده می کرد آفرینی

سحرگه ره ‎روی در سرزمینی

همی گفت این معما با قرینی

بیا با شاهد فطرت نظر باز

چرا در گوشهٔ خلوت گزینی