غزل شمارهٔ 1913

مبارک باد، ماه روزه داران!

بدان مستی فزای هوشیاران!

همی ریزی به بازی خون یاران

چنین باشد سزایی دوستداران؟

فراق دوستانش باد و یاران

که ما را دور کرد از دوستداران

زمستان را سرآمد روزگاران

نواها زنده شد در شاخساران