غزل شمارهٔ 1915

چو گل هر دم به بویت جامه در تن

کنم چاک از گریبان تا به دامن

بکن چندان که خواهی جور بر من

که دستت بر نمی‌دارم ز دامن

دلت خوش باد و چشم از بخت روشن

به کام دوستان و رغم دشمن

وزرایِ نوشیروان در مهمّی از مَصالحِ مملکت اندیشه همی‌ کردند و هر یکی از ایشان دگرگونه رای همی‌زدند و ملِک هم چنین تدبیری اندیشه کرد.

بزرجمهر را رایِ ملِک اختیار آمد.

یکی پرسید ازان مجنون که تب داشت

که تب می‌گیردت مجنون عجب داشت

نتانی آمدن این راه با من

کجا دارد هریسه پای روغن

دل معشوق سوزیده است بر من

وزان سوزش جهان را سوخت خرمن

دگرباره چو مه کردیم خرمن

خرامیدیم بر کوری دشمن