(10) حکایت آن مجنون که تب داشت

چو گل هر دم به بویت جامه در تن

کنم چاک از گریبان تا به دامن

نتانی آمدن این راه با من

کجا دارد هریسه پای روغن

دل معشوق سوزیده است بر من

وزان سوزش جهان را سوخت خرمن

برو ای دل به سوی دلبر من

بدان خورشید شرق و شمع روشن

دگرباره چو مه کردیم خرمن

خرامیدیم بر کوری دشمن

بکن چندان که خواهی جور بر من

که دستت بر نمی‌دارم ز دامن

دلت خوش باد و چشم از بخت روشن

به کام دوستان و رغم دشمن

وزرایِ نوشیروان در مهمّی از مَصالحِ مملکت اندیشه همی‌ کردند و هر یکی از ایشان دگرگونه رای همی‌زدند و ملِک هم چنین تدبیری اندیشه کرد.

بزرجمهر را رایِ ملِک اختیار آمد.