غزل شمارهٔ 1716

شمع بخواهد نشست بازنشین ای غلام

روی تو دیدن به صبح روز نماید تمام

ماه چنین کس ندید خوش‌سخن و کش‌خرام

ماه مبارک‌طلوع سرو قیامت‌قیام

چند روی بی‌خبر آخر بنگر به بام

بام چه باشد بگو بر فلک سبزفام

هر کی بمیرد شود دشمن او دوستکام

دشمنم از مرگ من کور شود والسلام