غزل شمارهٔ 1716

شاعر: رومی

وزن: مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن (منسرح مطوی مکشوف)

قافیہ: ام

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 4

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

امشب جان را ببر از تن چاکر تمام

تا نبود در جهان بیش مرا نقش و نام

این دم مست توام رطل دگر دردهم

تا بشوم محو تو از دو جهان والسلام

چون ز تو فانی شدم و آنچ تو دانی شدم

گیرم جام عدم می کشمش جام جام

جان چو فروزد ز تو شمع بروزد ز تو

گر بنسوزد ز تو جمله بود خام خام

این نفسم دم به دم درده باده عدم

چون به عدم درشدم خانه ندانم ز بام

چون عدمت می فزود جان کندت صد سجود

ای که هزاران وجود مر عدمت را غلام

باده دهم طاس طاس ده ز وجودم خلاص

باده شد انعام خاص عقل شد انعام عام

موج برآر از عدم تا برباید مرا

بر لب دریا به ترس چند روم گام گام

دام شهم شمس دین صید به تبریز کرد

من چو به دام اندرم نیست مرا ترس دام

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

شمع بخواهد نشست بازنشین ای غلام

روی تو دیدن به صبح روز نماید تمام

سعدیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 360

ماه چنین کس ندید خوش‌سخن و کش‌خرام

ماه مبارک‌طلوع سرو قیامت‌قیام

سعدیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 361

چند روی بی‌خبر آخر بنگر به بام

بام چه باشد بگو بر فلک سبزفام

رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 1714

هر کی بمیرد شود دشمن او دوستکام

دشمنم از مرگ من کور شود والسلام

رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 1715

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور