غزل شمارهٔ 1715

شمع بخواهد نشست بازنشین ای غلام

روی تو دیدن به صبح روز نماید تمام

ماه چنین کس ندید خوش‌سخن و کش‌خرام

ماه مبارک‌طلوع سرو قیامت‌قیام

چند روی بی‌خبر آخر بنگر به بام

بام چه باشد بگو بر فلک سبزفام

امشب جان را ببر از تن چاکر تمام

تا نبود در جهان بیش مرا نقش و نام