غزل شمارهٔ 1714

شمع بخواهد نشست بازنشین ای غلام

روی تو دیدن به صبح روز نماید تمام

ماه چنین کس ندید خوش‌سخن و کش‌خرام

ماه مبارک‌طلوع سرو قیامت‌قیام

هر کی بمیرد شود دشمن او دوستکام

دشمنم از مرگ من کور شود والسلام

امشب جان را ببر از تن چاکر تمام

تا نبود در جهان بیش مرا نقش و نام