رباعی شمارهٔ 1399

ای خاک رهت سرمه روشن بصران

سوی تو روان به دیده صاحبنظران

ای دیده حقیقت جهان گذران

سوی تو به دیده ره سپر دیده وران

برخیز و مخور غمِ جهانِ گُذران

خوش باش و دمی به شادمانی گذران

برخیز و مخور غم جهان گذران

بنشین و دمی به شادمانی گذران

یاران به سماع نای و نی جامه‌دران

ما، دیده به جایی متحیر نگران

اکنون که ز دونی ای جهان گذران

استام ز زر همی زنی بهر خران

تا چند درین مقام بیدادگران

روزی به شبی شبی به روزی گذران

ای رفته ز یاران تو به یک گوشه کران

فریاد تو از خوی بد و بار گران