غزل شمارهٔ 781

منعم از خواب عدم تیره روان برخیزد

هر که شب سیر خورد صبح گران برخیزد

تا کیم دود شکایت ز بیان برخیزد

بزن آتش که شنیدن ز میان برخیزد

بر سر کوی تو عقل از سر جان برخیزد

خوشتر از جان چه بود؟ از سر آن برخیزد