غزل شمارهٔ 654

هر آه جگرسوز که از سینه برآید

دودی ست کزو بوی کباب جگر آید

داغ از جگر سوختگان دیر برآید

خورشید ز مغرب به قیامت بدر آید

سرمست چو آن شاخ گل از باغ برآید

باغش چو نفس سوختگان بر اثر آید

آن خرمن گل چون ز در باغ درآید

سرو از لب جو چند قدم پیشتر آید

خطی که ازان چهره روشن بدر آید

آهی است که سینه خورشید برآید