The rock splits open in yearning to encounter you; the soul beats wing and pinion in the joy of your air.
Fire becomes water, reason is lain waste, my eye becomes the foe of sleep on account of you.
Rending the robe of patience, reason departs out of itself; your love like a dragon devours both men and stones.
Do not bind the departer, do not turn laughter to weeping; be not cruel, for your servant has none to take your place.
When your water departs to the river, how shall my discourse flow well? Sometimes my breath ceases because you are so shy.
What is the food of your love? This roasted liver of mine. What is my ruined heart? The workshop of your fidelity.
The jar is fermenting; who will drink? The harp sings aloud in the description and praise of you.
Love entered by my door and laid a hand on my head, saw that I was without you, and said, “Alas for you!”
I saw a difficult stage, involved and very complex; I went, and now remain a heart slain by your hand at your feet.
زمین
باز به خون خلق شد چشم جفانمای تو
عمر اگر وفا کند جان من و جفای تو
امیرخسرو دهلویدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 1664
تاب بنفشه میدهد طرّهٔ مشکسای تو
پردهٔ غنچه میدرد خندهٔ دلگشای تو
حافظغزلیاتغزل شمارهٔ 411
ای دل و جان عاشقان شیفتهٔ لقای تو
سرمهٔ چشم خسروان خاک در سرای تو
عراقیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 227
ای دل مبتلای من شیفتهٔ هوای تو
دیده دلم بسی بلا آن همه از برای تو
عطاردیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 691
جان و سر تو ای پسر نیست کسی به پای تو
آینه بین به خود نگر کیست دگر ورای تو
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2148
من که ستیزه روترم در طلب لقای تو
بدهم جان بیوفا از جهت وفای تو
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2158
