غزل شمارهٔ 177

باز نرگس را گلستان صاحب افسر کند

شاخ گل منبر نهد بلبل خطابت سر کند

غنچه گردد سبز مغفر سبزه زنگاری قبا

روز عرض آمد که هرکس برد خود دربر کند

از گل مستان بروید تاک می شوریده وار

لاله خونین ز خاک کشتگان سر برکند

حسن گل برقی به بستان افکند کز تاب آن

بلبل شوریده را همرنگ خاکستر کند

جلوه شورانگیز باشد هر که آید در سماع

باده عطرآمیز گردد هرکه در ساغر کند

ترسم از مخموری ساقی که هنگام صبوح

صبح را گم از فروغ لاله احمر کند

بر تن رنجور سودایی وزد باد بهار

استخوان را مومیایی مغز را عنبر کند

صبحدم دامن گشاید حله عطرآگین شود

از گل اخگر برفروزد غنچه را مجمر کند

سنبل اسرار می روید که از راز زمین

هرچه گوید ابر در گوش زمین باور کند

در روانی گوییا طبع «نظیری » شد چنان

کانچه آید در ضمیرش ثبت در دفتر کند