غزل شمارهٔ 300

فتاده ام به میان غم از کران برخیز

به تیر غمزه ابروی چون کمان برخیز

زمام خاطر من بسته تصرف تست

اگر قبول نداری به امتحان برخیز

ترانه ای نسرودیم بلبلانه که زاغ

صفیر زد که چمن گشت از خزان برخیز

پیاله می دهدم دور عمر و می گوید

که پیش از آن که نگردیده یی گران برخیز

بسیم ما و تو، گو نوبهار عالم را

گل از چمن برو و مرغ از آشیان برخیز

تو آفریده ز روحی ز جنس خاک نیی

به صدر جای تو شاید از آستان برخیز

شکار سخت بیفتاد از زمین برگیر

خدنگ راست برون رفت از کمان برخیز

ز معنی سخنی صد خطا برانگیزی

نیم حریف تو برخیز و بدگمان برخیز

شب دراز «نظیری » به یاد وی بگذشت

درو ز رفته بیابی مگر نشان برخیز