بخش 15

چون گشادی دهان شکر خند

تنگ شکر شود گشاده ز بند

دیوه هر چند کابرشم بکند

هرچه آن بیشتر به خویش تند

هر که را باشد از تو بیم گزند

صورت امن ازو خیال مبند

یاد دارم زِ پیرِ دانش‌مند

تو هم از من به یاد دار این پَند

جوانی خردمند از فنونِ فضایل حظّی وافر داشت و طبعی نافر. چندان که در محافلِ دانشمندان نشستی، زبان سخن ببستی. باری پدرش گفت: ای پسر! تو نیز آنچه دانی، بگوی. گفت: ترسم که بپرسند از آنچه ندانم و شرمساری برم.

نشنیدی که صوفی‌یی می‌کوفت

در تصانیف حکما آورده‌اند که کژدم را ولادتِ معهود نیست چنانکه دیگر حیوانات را، بل احشای مادر را بخورند و شکمش را بدرند و راه صحرا گیرند و آن پوست‌ها که در خانه کژدم بینند اثر آن است. باری این نکته پیش بزرگی همی‌گفتم، گفت دل من بر صدق این سخن گواهی می‌دهد و جز چنین نتوان بودن، در حالت خردی با مادر و پدر چنین معاملت کرده‌اند لاجرم در بزرگی چنین مقبلند و محبوب!

پسری را پدر وصیت کرد

ای سنایی! ز جسم و جان تا چند؟

برگذر زین دو بی‌نوا در بند

آشکارا نهان کنم تا چند؟

دوست می‌دارمت به بانگ بلند

آشکارا نهان کنم تا چند؟

دوست می‌دارمت به بانگ بلند

شقیق بلخی - قدس الله تعالی سره - گفته است: بپرهیز از صحبت توانگر زیرا که چون دلت بدو پیوند گرفت و به داده وی خرسند شدی، پروردگاری گرفتی غیر خدای تعالی.

گر درآید توانگری با تو