غزل شمارهٔ 256

به صفحه‌ای‌ که حدیث جنون‌ کنم تحریر

ز سطر، ناله تراود چو شیون از زنجیر

زهی ز روی تو آیینه آفتاب میر

نگه به سیر جبین تو موج ساغر شیر

غبار فرصت از این خاکدان وهم مگیر

که پیرگشت سحرتا دهن‌گشود به شیر

نه غنچه عافیت افسون‌، نه‌ گل بقا تأثیر

جهان رنگ‌، شکست ‌که می‌کند تعمیر

همی بکشتی تا در عدو نماند شجاع

همی بدادی تا در ولی نماند فقیر

چو رو به برج شرف کرد آفتاب منیر

دمید فاتحه فتح بر حصار اسیر