O admonisher! Go about thy own work: what is this tumult? From the hand, my heart hath fallen: what hath befallen thee?
The connection with Him, which God out of naught hath created Is a subtlety which no created being hath solved.
So long as His lip causeth me not to reach my desire, like the reed. In my ear, the counsel of the whole world is like wind.
Independent of the eight abodes of Paradise is the beggar of Thy street: Free of both worlds is Thy bound captive.
Although love’s intoxication hath received me; yet, By that intoxication, the foundation of own existence is prosperous.
O heart! bewail not of the injustice of Thy beloved’s violence. For, the Beloved Hath thus advised thee: and this is justice.
Hafez! Go; utter no tale; breathe no majestic verse, For I remember many a one of these wondrous conceits and magic verses.
زمین
کنون که مژدهٔ دیدار شوق بنیادست
به هر طرف رودم دل تجلیآبادست
بیدل دهلویغزلیاتغزل شمارهٔ 631
جهان و کار جهان سر به سر اگر بادست
چرا ز باد مکافات داد و بیدادست
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 491
هر آن نصیبه که پیش از وجود ننهادست
هر آن که در طلبش سعی میکند بادست
سعدیمواعظقصایدقصیدهٔ شمارهٔ 6 - موعظه و نصیحت
مرا ز پیر خرابات این سخن یادست
که غیر عالم آب آنچه هست بر بادست
صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 1666
مرا ز پیر خرابات نکته ای یادست
که غیر عالم آب آنچه هست بر بادست
صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 1667
بیا که قصرِ اَمَل سخت سستبنیادست
بیار باده که بنیادِ عمر بر بادست
حافظغزلیاتغزل شمارهٔ 37
