غزل شمارهٔ 277

هیچ سودی نکند تربیت ناقابل

گرچه برتر نهی از خلق جهان مقدارش

گردش جام که زد صنع ازل پرگارش

سرنپیچد ز خط این دایره زنگارش

بس که آمیخته ناز بود رفتارش

باشد ایمن ز چکیدن عرق رخسارش

عندلیبی که به دل هست ز غیرت خارش

نفس صبح قیامت دمد از منقارش

در نقاب است و نظر سوز بود دیدارش

آه ازان روز که بی پرده شود رخسارش