غزل شمارهٔ 471

سزد که سجده کنند، ای برهمن عجمی

همه بتانت که محراب چشم هر صنمی

چو من به دامگه عبرت او فتاده‌ کمی

قفس شکستهٔ بی بال دانه در عدمی

همی‌دهد خبر از گل نسیم صبحدمی

ز گشت باغ میاسا به عذر بی‌درمی

مرا تو جان عزیزی و یار محترمی

به هر چه حکم کنی بر وجود من حکمی