غزل شمارهٔ 596

سزد که سجده کنند، ای برهمن عجمی

همه بتانت که محراب چشم هر صنمی

چو من به دامگه عبرت او فتاده‌ کمی

قفس شکستهٔ بی بال دانه در عدمی

همی‌دهد خبر از گل نسیم صبحدمی

ز گشت باغ میاسا به عذر بی‌درمی

ز دلبرم که رساند نوازش قلمی

کجاست پیک صبا گر همی کند کرمی؟