غزل شمارهٔ 396

دل‌ گر نه داغ عشق فروزد کباب ‌کن

در خانه‌ای ‌که‌ گنج نیابی خراب کن

صوفی متاع صومعه رهن شراب کن

پیرانه سر تلافی عهد شباب کن

دل را به آتش نفس گرم آب کن

ای غافل از خزان گل خود را گلاب کن

ساقی دمید صبح قدح پر شراب کن

از روی گرم خود بط می را کباب کن

گُلبرگ را ز سُنْبُلِ مُشکین، نِقاب کُن

یعنی که رُخ بپوش و جهانی، خراب کُن