غزل شمارهٔ 445

به حق آنک تو جان و جهان جانداری

مرا چنانک بپرورده‌ای چنان داری

حدیث یا شکر است آن که در دهان داری

دوم به لطف نگویم که در جهان داری

ز برگریز، دل بی قرار ازان داری

که غافلی ز بهاری که در خزان داری

دگر چه شد که به عشاق سرگران بودی؟

چو لاله حرف جگرسوز در دهان داری