غزل شمارهٔ 181

ای دریغ کاخ امانی به غم و شادی بند

بنده نفس خودی دعوی آزادی چند

دل ز خوبان نکشد جز سوی آن سرو بلند

وه که خون شد جگرم زین دل دشوار پسوند

قامتت نیزه و رخسار تو ای عشوه پسند

آفتابیست که گشته ست یکی نیزه بلند