غزل شمارهٔ 465

ای شهره در زمانه به شیرین شمایلی

تعویذ بند حسن تو چرخ حمایلی

می زد صفیر شوق خزان دیده بلبلی

می رفت در حقیقت حالش تاملی

هر روز باد می‌برد از بوستان گلی

مجروح می‌کند دل مسکین بلبلی

دنیا نیرزد آنکه پریشان کنی دلی

زنهار بد مکن که نکردست عاقلی

خواندم حکایتی ز کتابی که جمع کرد

اندر حکایت خلفا زید باهلی

صائب ز طول بیش بود عرض راه تو

از مستی این چنین که به هر سوی مایلی