From me intoxicated, is the desire of devotion and of covenant, and of rectitude; For, in Eternity without beginning, I became renowned for wine-drinking.
The every moment when, with the fountain of Love, I performed ablution, I expressed completely on all that is, four Laudations, Allah Akbar!
Give wine that I may give thee news of the mystery of Fate: By whose face, I became a Lover; and by whose perfume, intoxicated.
Here, less than the ants’ waist is the waist of the mountain: O wine-worshipper! Be not hopeless of the door of God’s mercy.
Save that intoxicated eye the eye reach him not! None state happy beneath this turquoise vault.
Be my soul the ransom of Thy mouth! For, in the garden of vision, The Parterre-arrayer of the World established no rose-bud more sweet than this rose-bud.
Through the fortune of Love for thee, Hafez became a Soleiman: That is Or Union with thee, he hath naught in hand save wind.
زمین
نه مرا خواب به چشم و نه مرا دل در دست
چشم و دل هر دو به رخسار تو آشفته و مست
امیرخسرو دهلویدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 245
پیش ازان دم که قلم نقش کند حرف نخست
داشت طفل دل من لوح وفای تو درست
جامیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 58
آن شنیدی که خضر تخته کشتی بشکست
تا که کشتی ز کف ظالم جبار برست
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 408
شور در شهر فکند آن بت زُنّارپرست
چون خرامان ز خرابات برون آمد مست
سناییدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 79
مشرقی باده چشیده است ز مینای فرنگ
عجبی نیست اگر توبهٔ دیرینه شکست
علامہ اقبالپیام مشرقنقشِ فرنگبخش 21 - خطاب به انگلستان
زلفآشفته و خِویکرده و خندانلب و مست
پیرهنچاک و غزلخوان و صُراحی در دست
حافظغزلیاتغزل شمارهٔ 26
