غزل شمارهٔ 492

چو کار جهان نیست جز بیوفایی

درو با امید وفا چند پایی

چو چینی شدم محو نازک ادایی

ز مو خط‌ کشیدم به شهرت نوایی

چه معنی بیانی چه لفظ آشنایی

رسایی مدان تا ز خود بر نیایی

اگر چه لطیفی و زیبالقایی

به جان بقا رو ز جان هوایی

چنان خوب رویی بدان دلربایی

دریغت نیاید به هر کس نمایی