غزل شمارهٔ 103

شاعر: بیدل دهلوی

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قافیہ: الرا

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 3

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

بر طاق نه تبخیر جاه و جلال را

چینی سلام‌کرد به یک مو سفال را

عالم ز دستگاه بقا طعمهٔ فناست

چون شمع‌، ریشه می‌خورد اینجا نهال را

پرگشتن و تهی‌شدن از خوابش عالمی‌است

آیینه‌کن عروج ونزول هلال را

بر شیشه‌های ساعت اگر وارسیده‌ای

دریاب‌گرد قافلهٔ ماه و سال را

محکوم حرص‌و پاس‌مراتب چه‌ممکن‌است

با شرم‌کار نیست زبان سؤال را

تصویر حسن و قبح جهان تاکشیده‌اند

بر رنگ دیده‌اند مقدم زگال را

یاران درین چمن به تکلف طرب‌کنید

اینجا خضاب هم شب عیدی‌ست زال را

طاووس ما اگر نه پرافشان ناز اوست

رنگ پریدة‌که چمن‌کرد بال را

در درسگاه صنع ز تعطیل ما مپرس

با شغل خانه نسبت خشکی‌ست نال را

1010

مه شد هزار بار هلال و هلال بدر

دیدیم وضع عالم نقص وکمال را

1111

خارا حریف سعی ضعیفان نمی‌شود

صدکوچه است در بن دندان خلال را

1212

شاید خطی به نم رسد ازلوح سرنوشت

جهدی‌ست با جبین عرق انفعال را

1313

بیدل به‌سرهه نسبت‌هرکس درست نیست

مژگان شمردن است زبانهای لال را

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

تیغ زبان لاف نباشد کمال را

ماه تمام زشت نماید هلال را

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 712

هست از زوال نعل در آتش کمال را

شد بوته گداز، تمامی هلال را

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 713

نتوان به خواب کرد مسخر خیال را

جز پیچ و تاب نیست کمند این غزال را

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 714

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور