غزل شمارهٔ 104

از زخم زبان نیست گزیر اهل رقم را

بی چاک که دیده است گریبان قلم را؟

در باغ طبیعت بفشردیم قدم را

چیدیم و گذشتیم،گل شادی و غم را

ای داشته در سایه هم تیغ و قلم را

وی ساخته آرایش هم حلم و کرم را

اقبال کرم می گزد ارباب همم را

همت نخورد نیشتر لا و نعم را

چندی به غلط بتکده کردیم حرم را

وقتست که از کعبه برآریم صنم را

گریک نفس آیینه‌کنی نقش قدم را

بر خاک نشانی هوس ساغر جم را