غزل شمارهٔ 714

شاعر: صائب

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قافیہ: الرا

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 3

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

نتوان به خواب کرد مسخر خیال را

جز پیچ و تاب نیست کمند این غزال را

در عالم خیال، بهارست چار فصل

بلبل به چتر گل ندهد زیر بال را

هر چند حسن را خطر از چشم پاک نیست

پنهان ز آب و آینه کن آن جمال را

رحمی به شیشه خانه دلهای خلق کن

از می مکن دو آتشه آن رنگ آل را

از گلشنی که سرو تو دامن کشان رود

بی طاقتی ز ریشه برآرد نهال را

برگ نشاط نیست درین تیره خاکدان

ریحان ز آه سرد بود این سفال را

ده در شود گشاده، شود بسته چون دری

انگشت، ترجمان زبان است لال را

با تیرگی بساز که ابروی عنبرین

یکشب سفید گشت ز منت هلال را

بر جرم من ببخش که آورده ام شفیع

اشک ندامت و عرق انفعال را

1010

در ملک خویش رخنه فکندن ز عقل نیست

زنهار بسته دار زبان سؤال را

1111

صائب کشید سر به گریبان نیستی

تسخیر کرد مملکت بی زوال را

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

بر طاق نه تبخیر جاه و جلال را

چینی سلام‌کرد به یک مو سفال را

بیدل دهلویغزلیاتغزل شمارهٔ 103

تیغ زبان لاف نباشد کمال را

ماه تمام زشت نماید هلال را

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 712

هست از زوال نعل در آتش کمال را

شد بوته گداز، تمامی هلال را

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 713

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور