غزل شمارهٔ 712

شاعر: صائب

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قافیہ: الرا

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 3

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

تیغ زبان لاف نباشد کمال را

ماه تمام زشت نماید هلال را

دود از نهاد آتش دوزخ برآورد

بیرون اگر دهم عرق انفعال را

گل دیده ور ز شبنم روشن گهر شود

ز اهل نظر مساز نهان آن جمال را

دم را شمرده خرج در آیینه خانه کن

از قیل و قال تیره مکن اهل حال را

طفلی که در جبلت او هست زیرکی

از گوشوار به شمرد گوشمال را

هر گاه سایه تو نهد رو به کوتهی

چون آفتاب باش مهیا زوال را

مشرب نچیده است تعین به خویشتن

باشد به رنگ ظرف، نمایش زلال را

تا زلف مشکبار تو آمد به روی کار

در ناف، مشک خون جگر شد غزال را

رحم است بر کسی که ز کوتاه دیدگی

جوید در آب و آینه آن بی مثال را

1010

روشن گهر ز مرگ نترسد که آفتاب

بسیار دیده است پس سر زوال را

1111

در خامشی گریز که اهل کمال کرد

این شیوه ستوده بسی بی کمال را

1212

بی پرده شد چو گنج به تاراج می رود

شهرت بلاست مردم پوشیده حال را

1313

امید التیام، لب سایلان نداشت

جود تو مهر کرد دهان سؤال را

1414

بند از زبان بسته به همدست واشود

شد دست بسته سرمه گفتار لال را

1515

ز آهستگی بلند شود پایه سخن

صائب کشیده دار عنان خیال را

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

بر طاق نه تبخیر جاه و جلال را

چینی سلام‌کرد به یک مو سفال را

بیدل دهلویغزلیاتغزل شمارهٔ 103

هست از زوال نعل در آتش کمال را

شد بوته گداز، تمامی هلال را

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 713

نتوان به خواب کرد مسخر خیال را

جز پیچ و تاب نیست کمند این غزال را

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 714

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور