غزل شمارهٔ 713

شاعر: صائب

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قافیہ: الرا

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 3

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

هست از زوال نعل در آتش کمال را

شد بوته گداز، تمامی هلال را

از چشم زخم، مهد امان است لاغری

داغ کلف به چهره نباشد هلال را

از عذر لب ببند که در شستن گناه

دست دگر بود عرق انفعال را

چون توتیا به دیده خود جای می دهند

دلهای دردمند، غبار ملال را

غیر از سرین یار در آغوش زین زر

یکجا که دیده ماه تمام و هلال را؟

از دست چپ چو راست گشایش طمع مدار

فیض نسیم صبح نباشد شمال را

خون خوردن است روزی اهل سخن ز فکر

از بوی مشک نیست تمتع غزال را

با بیکسان حمایت حق بیشتر بود

سیمرغ پرورد به ته بال، زال را

هر کس که زخمی از نظر شور گشته است

از گوشوار به شمرد گوشمال را

1010

شد حسن خط یکی صد ازان خال عنبرین

مسعود کرد اختر سعد این وبال را

1111

دل آب کن، وگرنه درین شیشه خانه نیست

آیینه ای که درک کند بی مثال را

1212

صائب ز رزق بستگیی در حجاب نیست

مگشای پیش خلق دهان سؤال را

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

بر طاق نه تبخیر جاه و جلال را

چینی سلام‌کرد به یک مو سفال را

بیدل دهلویغزلیاتغزل شمارهٔ 103

تیغ زبان لاف نباشد کمال را

ماه تمام زشت نماید هلال را

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 712

نتوان به خواب کرد مسخر خیال را

جز پیچ و تاب نیست کمند این غزال را

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 714

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور