شمارهٔ 17

در گوشِ دلم گفت فلک پنهانی:

حُکمی که قضا بُوَد ز من می‌دانی؟

در گوشِ دلم گفت فلک پنهانی

«حکمی که قضا بُود، ز من می‌دانی؟»

ای عشق تو عین عالم حیرانی

سرمایهٔ سودای تو سرگردانی

با دل گفتم که ای دل از نادانی

محروم ز خدمت شده‌ای میدانی

در عشق موافقت بود چون جانی

در مذهب هر ظریف معنی دانی

امروز منم نه کفر و نه ایمانی

نه دانائی تمام و نه نادانی

ای عشقِ تو عینِ عالم حیرانی

سودای تو سرمایهٔ سرگردانی

تا چند من سوخته را رنجانی

تاکی کشیم به تیغ سرگردانی