غزل شمارهٔ 565

من و گنج غم و در سینه همان سیم تنم

چه کنم؟ دل نگشاید به بهار و چمنم

دوستان در ره دل سنگ گران است تنم

چه کنم تا ز ره این سنگ به یک سو فگنم؟

این چنین واله و شیدا که ز عشق تو منم

حاش لله که بود بی تو سر زیستنم

ای که دیدی رخ آن دلبر پیمان شکنم

یا رسیدی به سر کوی بت سیمتنم

تا خبر دارم از او بی‌خبر از خویشتنم

با وجودش ز من آواز نیاید که منم