غزل شمارهٔ 715

ماییم و مجلس می خوبی سه چار ساده

من در میانه پیری دین را به باد داده

عید است و موسم گل، ساقی بیار باده

هنگام گل که دیده بی می قدح نهاده

در خانه دل ای جان آن کیست ایستاده؟

بر تخت شه کی باشد جز شاه و شاه‌زاده؟

آن آتشی که داری در عشق صاف و ساده

فردا از او ببینی صد حور رو گشاده

بیگانگی ز حد رفت ساقی می صفا ده

ما را ز خویش بستان خود را دمی به ما ده