غزل شمارهٔ 498

هر چند پیر و خسته‌دل و ناتوان شدم

هر گَه که یادِ رویِ تو کردم جوان شدم

با صد زبان چو غنچه گل بی زبان شدم

تا پرده دار خرده راز نهان شدم

بی خواست بس که بار دل گلستان شدم

بی اعتبار در نظر باغبان شدم

عمری چو گرد در قدم کاروان شدم

تا همچو ناله با جرسی همزبان شدم