غزل شمارهٔ 659

تمثال فنایم چه نشان‌؟ کو اثر من

خودبین نتوان یافتن آیینه‌گر من

زین شکر که تا کوی تو شد راهبر من

چون آبله در پای من افتاد سرمن

لب تشنگی حرص ندارد جگر من

خشک از قدح شیر برآید شکر من

ای هم‌نفسان تا اجل آمد به سر من

از پای درافتادم و خون شد جگر من