غزل شمارهٔ 145

ای رشک شاخ طوبی بالای دلربایت

بر وی لباس خوبی چست است چون قبایت

رفت آنکه کام خواهم از لعل جانفزایت

یک گام بس به فرقم از نعل بادپایت

زان یارِ دل‌نوازم، شُکری است با شکایت

گر نکته‌دانِ عشقی، بشنو تو این حکایت

ای آفتاب سرکش یک ذره خاک پایت

آب حیات رشحی از جام جانفزایت