غزل شمارهٔ 438

هاتفی از گوشهٔ میخانه دوش

گفت ببخشند گنه، مِی بنوش

گر یکی از عشق برآرد خروش

بر سر آتش نه غریب است جوش

زنده‌دل از مرده نصیحت نیوش

مرده‌دل از زنده نگیرد به گوش

داشتم از درد جدایی خروش

دل چو تو را یافت زبان شد خموش