وزنِ مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 2969زدیدار تو از یوسف زلیخا مهر برگیرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2969

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2970به حسن نقش از ان نقاش هر کس چشم برگیرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2970

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2971زبیتابان کجا آن مست بی پروا خبر گیرد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2971

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2972زبی مغزی هواجویی که دنبال هوس گیرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2972

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2973دل عاشق چه لذت از بهشت جاودان گیرد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2973

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2974زدلسوزان که را دارم که جا در انجمن گیرد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2974

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2975حدیث تلخ را جاهل شراب ناب می گیرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2975

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2976به خواب آن چشم دل از عاشق ناشاد می گیرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2976

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2977سخن رنگ اثر از سینه افگار می گیرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2977

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2978چو شاهین بر سر دست آن شکار انداز می گیرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2978

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2979دل از عاشق به شرم آن نرگس غماز می گیرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2979

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2980شعور از زاهد خشک آن لب می نوش می گیرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2980

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2981ز خون خویش تیغ دشمن من رنگ می‌گیرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2981

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2982اگرچه رنگ می‌گیرد ز مه هرجا بود سیبی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2982

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2983به ابرام آن که از دنیاپرستان کام می گیرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2983

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2984غباری از بیابان جنون بالا نمی گیرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2984

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2985علایق دامن آزاده ما را نمی گیرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2985

5 اشعار

غزل شمارهٔ 2986تن آسانی عنان زندگانی را نمی گیرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2986

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2987زآه و دود عاشق حسن را کلفت نمی‌گیرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2987

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2988فسون صبر در دل‌های پرخون در نمی‌گیرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2988

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2989کس از زلف پریشان خونبهای دل نمی گیرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2989

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2990دل آزاده را هرگز غم عالم نمی‌گیرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2990

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2991زخونم رنگ آن رخساره گلگون نمی گیرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2991

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2992چه دارد عالم فانی که استغنا توانم زد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2992

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2993اگرچه خاکسارم بر جهان پا می توانم زد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2993

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2994به خلوت هر که رخت از حلقه جمعیت اندازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2994

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2995جنونی کو که آتش در دل پرشورم اندازد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2995

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2996شکر در آب گوهر لعل خندان تو اندازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2996

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2997زپا عشاق را آن نرگس مستانه اندازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2997

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2998شکوه عقل را بسیاری گفتار کم سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2998

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2999زخود هر کس که بیرون رفت کی با همرهان سازد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2999

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3000به رغبت با خم زلفش دل بی‌تاب می‌سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3000

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3001مرا پیمانه کی سیر از شراب ناب می‌سازد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3001

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3002محبت حسن را سرگرم در بیداد می سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3002

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3003محبت سنگ خارا را ز اهل درد می سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3003

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3004چها تا با هوسناکان کند رخسار گلرنگش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3004

21 اشعار

غزل شمارهٔ 3005جمالت دیده ها را مطلع انوار می سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3005

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3006چراغ حسن را دامان خط مستور می‌سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3006

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3007نمک داغ مرا چون مرهم کافور می‌سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3007

16 اشعار

غزل شمارهٔ 3008برای رزق من گردون عبث تدبیر می سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3008

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3009دل خام مرا رخسار آتشناک می‌سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3009

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3010غم من عالم بیدرد را غمخواره می سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3010

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3011زشکر خنده لعل او روان را تازه می سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3011

16 اشعار

غزل شمارهٔ 3012لبش از خنده دندان نما جان تازه می سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3012

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3013فرنگی‌طلعتی کز دین مرا بیگانه می‌سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3013

17 اشعار

غزل شمارهٔ 3014به داغی عشق کار مردم دیوانه می‌سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3014

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3015خمار باده مهر دوستان را کینه می سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3015

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3016سرشک گرم با مژگان و چشم تر نمی‌سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3016

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3017زشوق عالم بالا روان با تن نمی سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3017

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3018دماغ خشک ما را باده رنگین نمی سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3018

6 اشعار

وزنِ مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 2969–زدیدار تو از یوسف زلیخا مهر برگیرد

غزل شمارهٔ 2970–به حسن نقش از ان نقاش هر کس چشم برگیرد

غزل شمارهٔ 2971–زبیتابان کجا آن مست بی پروا خبر گیرد؟

غزل شمارهٔ 2972–زبی مغزی هواجویی که دنبال هوس گیرد

غزل شمارهٔ 2973–دل عاشق چه لذت از بهشت جاودان گیرد؟

غزل شمارهٔ 2974–زدلسوزان که را دارم که جا در انجمن گیرد؟

غزل شمارهٔ 2975–حدیث تلخ را جاهل شراب ناب می گیرد

غزل شمارهٔ 2976–به خواب آن چشم دل از عاشق ناشاد می گیرد

غزل شمارهٔ 2977–سخن رنگ اثر از سینه افگار می گیرد

غزل شمارهٔ 2978–چو شاهین بر سر دست آن شکار انداز می گیرد

غزل شمارهٔ 2979–دل از عاشق به شرم آن نرگس غماز می گیرد

غزل شمارهٔ 2980–شعور از زاهد خشک آن لب می نوش می گیرد

غزل شمارهٔ 2981–ز خون خویش تیغ دشمن من رنگ می‌گیرد

غزل شمارهٔ 2982–اگرچه رنگ می‌گیرد ز مه هرجا بود سیبی

غزل شمارهٔ 2983–به ابرام آن که از دنیاپرستان کام می گیرد

غزل شمارهٔ 2984–غباری از بیابان جنون بالا نمی گیرد

غزل شمارهٔ 2985–علایق دامن آزاده ما را نمی گیرد

غزل شمارهٔ 2986–تن آسانی عنان زندگانی را نمی گیرد

غزل شمارهٔ 2987–زآه و دود عاشق حسن را کلفت نمی‌گیرد

غزل شمارهٔ 2988–فسون صبر در دل‌های پرخون در نمی‌گیرد

غزل شمارهٔ 2989–کس از زلف پریشان خونبهای دل نمی گیرد

غزل شمارهٔ 2990–دل آزاده را هرگز غم عالم نمی‌گیرد

غزل شمارهٔ 2991–زخونم رنگ آن رخساره گلگون نمی گیرد

غزل شمارهٔ 2992–چه دارد عالم فانی که استغنا توانم زد؟

غزل شمارهٔ 2993–اگرچه خاکسارم بر جهان پا می توانم زد

غزل شمارهٔ 2994–به خلوت هر که رخت از حلقه جمعیت اندازد

غزل شمارهٔ 2995–جنونی کو که آتش در دل پرشورم اندازد؟

غزل شمارهٔ 2996–شکر در آب گوهر لعل خندان تو اندازد

غزل شمارهٔ 2997–زپا عشاق را آن نرگس مستانه اندازد

غزل شمارهٔ 2998–شکوه عقل را بسیاری گفتار کم سازد

غزل شمارهٔ 2999–زخود هر کس که بیرون رفت کی با همرهان سازد؟

غزل شمارهٔ 3000–به رغبت با خم زلفش دل بی‌تاب می‌سازد

غزل شمارهٔ 3001–مرا پیمانه کی سیر از شراب ناب می‌سازد؟

غزل شمارهٔ 3002–محبت حسن را سرگرم در بیداد می سازد

غزل شمارهٔ 3003–محبت سنگ خارا را ز اهل درد می سازد

غزل شمارهٔ 3004–چها تا با هوسناکان کند رخسار گلرنگش

غزل شمارهٔ 3005–جمالت دیده ها را مطلع انوار می سازد

غزل شمارهٔ 3006–چراغ حسن را دامان خط مستور می‌سازد

غزل شمارهٔ 3007–نمک داغ مرا چون مرهم کافور می‌سازد

غزل شمارهٔ 3008–برای رزق من گردون عبث تدبیر می سازد

غزل شمارهٔ 3009–دل خام مرا رخسار آتشناک می‌سازد

غزل شمارهٔ 3010–غم من عالم بیدرد را غمخواره می سازد

غزل شمارهٔ 3011–زشکر خنده لعل او روان را تازه می سازد

غزل شمارهٔ 3012–لبش از خنده دندان نما جان تازه می سازد

غزل شمارهٔ 3013–فرنگی‌طلعتی کز دین مرا بیگانه می‌سازد

غزل شمارهٔ 3014–به داغی عشق کار مردم دیوانه می‌سازد

غزل شمارهٔ 3015–خمار باده مهر دوستان را کینه می سازد

غزل شمارهٔ 3016–سرشک گرم با مژگان و چشم تر نمی‌سازد

غزل شمارهٔ 3017–زشوق عالم بالا روان با تن نمی سازد

غزل شمارهٔ 3018–دماغ خشک ما را باده رنگین نمی سازد

وزنِ مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 2969–زدیدار تو از یوسف زلیخا مهر برگیرد

غزل شمارهٔ 2970–به حسن نقش از ان نقاش هر کس چشم برگیرد

غزل شمارهٔ 2971–زبیتابان کجا آن مست بی پروا خبر گیرد؟

غزل شمارهٔ 2972–زبی مغزی هواجویی که دنبال هوس گیرد

غزل شمارهٔ 2973–دل عاشق چه لذت از بهشت جاودان گیرد؟

غزل شمارهٔ 2974–زدلسوزان که را دارم که جا در انجمن گیرد؟

غزل شمارهٔ 2975–حدیث تلخ را جاهل شراب ناب می گیرد

غزل شمارهٔ 2976–به خواب آن چشم دل از عاشق ناشاد می گیرد

غزل شمارهٔ 2977–سخن رنگ اثر از سینه افگار می گیرد

غزل شمارهٔ 2978–چو شاهین بر سر دست آن شکار انداز می گیرد

غزل شمارهٔ 2979–دل از عاشق به شرم آن نرگس غماز می گیرد

غزل شمارهٔ 2980–شعور از زاهد خشک آن لب می نوش می گیرد

غزل شمارهٔ 2981–ز خون خویش تیغ دشمن من رنگ می‌گیرد

غزل شمارهٔ 2982–اگرچه رنگ می‌گیرد ز مه هرجا بود سیبی

غزل شمارهٔ 2983–به ابرام آن که از دنیاپرستان کام می گیرد

غزل شمارهٔ 2984–غباری از بیابان جنون بالا نمی گیرد

غزل شمارهٔ 2985–علایق دامن آزاده ما را نمی گیرد

غزل شمارهٔ 2986–تن آسانی عنان زندگانی را نمی گیرد

غزل شمارهٔ 2987–زآه و دود عاشق حسن را کلفت نمی‌گیرد

غزل شمارهٔ 2988–فسون صبر در دل‌های پرخون در نمی‌گیرد

غزل شمارهٔ 2989–کس از زلف پریشان خونبهای دل نمی گیرد

غزل شمارهٔ 2990–دل آزاده را هرگز غم عالم نمی‌گیرد

غزل شمارهٔ 2991–زخونم رنگ آن رخساره گلگون نمی گیرد

غزل شمارهٔ 2992–چه دارد عالم فانی که استغنا توانم زد؟

غزل شمارهٔ 2993–اگرچه خاکسارم بر جهان پا می توانم زد

غزل شمارهٔ 2994–به خلوت هر که رخت از حلقه جمعیت اندازد

غزل شمارهٔ 2969زدیدار تو از یوسف زلیخا مهر برگیرد

غزل شمارهٔ 2970به حسن نقش از ان نقاش هر کس چشم برگیرد

غزل شمارهٔ 2971زبیتابان کجا آن مست بی پروا خبر گیرد؟

غزل شمارهٔ 2972زبی مغزی هواجویی که دنبال هوس گیرد

غزل شمارهٔ 2973دل عاشق چه لذت از بهشت جاودان گیرد؟

غزل شمارهٔ 2974زدلسوزان که را دارم که جا در انجمن گیرد؟

غزل شمارهٔ 2975حدیث تلخ را جاهل شراب ناب می گیرد

غزل شمارهٔ 2976به خواب آن چشم دل از عاشق ناشاد می گیرد

غزل شمارهٔ 2977سخن رنگ اثر از سینه افگار می گیرد

غزل شمارهٔ 2978چو شاهین بر سر دست آن شکار انداز می گیرد

غزل شمارهٔ 2979دل از عاشق به شرم آن نرگس غماز می گیرد

غزل شمارهٔ 2980شعور از زاهد خشک آن لب می نوش می گیرد

غزل شمارهٔ 2981ز خون خویش تیغ دشمن من رنگ می‌گیرد

غزل شمارهٔ 2982اگرچه رنگ می‌گیرد ز مه هرجا بود سیبی

غزل شمارهٔ 2983به ابرام آن که از دنیاپرستان کام می گیرد

غزل شمارهٔ 2984غباری از بیابان جنون بالا نمی گیرد

غزل شمارهٔ 2985علایق دامن آزاده ما را نمی گیرد

غزل شمارهٔ 2986تن آسانی عنان زندگانی را نمی گیرد

غزل شمارهٔ 2987زآه و دود عاشق حسن را کلفت نمی‌گیرد

غزل شمارهٔ 2988فسون صبر در دل‌های پرخون در نمی‌گیرد

غزل شمارهٔ 2989کس از زلف پریشان خونبهای دل نمی گیرد

غزل شمارهٔ 2990دل آزاده را هرگز غم عالم نمی‌گیرد

غزل شمارهٔ 2991زخونم رنگ آن رخساره گلگون نمی گیرد

غزل شمارهٔ 2992چه دارد عالم فانی که استغنا توانم زد؟

غزل شمارهٔ 2993اگرچه خاکسارم بر جهان پا می توانم زد

غزل شمارهٔ 2994به خلوت هر که رخت از حلقه جمعیت اندازد

غزل شمارهٔ 2995جنونی کو که آتش در دل پرشورم اندازد؟

غزل شمارهٔ 2996شکر در آب گوهر لعل خندان تو اندازد

غزل شمارهٔ 2997زپا عشاق را آن نرگس مستانه اندازد

غزل شمارهٔ 2998شکوه عقل را بسیاری گفتار کم سازد

غزل شمارهٔ 2999زخود هر کس که بیرون رفت کی با همرهان سازد؟

غزل شمارهٔ 3000به رغبت با خم زلفش دل بی‌تاب می‌سازد

غزل شمارهٔ 3001مرا پیمانه کی سیر از شراب ناب می‌سازد؟

غزل شمارهٔ 3002محبت حسن را سرگرم در بیداد می سازد

غزل شمارهٔ 3003محبت سنگ خارا را ز اهل درد می سازد

غزل شمارهٔ 3004چها تا با هوسناکان کند رخسار گلرنگش

غزل شمارهٔ 3005جمالت دیده ها را مطلع انوار می سازد

غزل شمارهٔ 3006چراغ حسن را دامان خط مستور می‌سازد

غزل شمارهٔ 3007نمک داغ مرا چون مرهم کافور می‌سازد

غزل شمارهٔ 3008برای رزق من گردون عبث تدبیر می سازد

غزل شمارهٔ 3009دل خام مرا رخسار آتشناک می‌سازد

غزل شمارهٔ 3010غم من عالم بیدرد را غمخواره می سازد

غزل شمارهٔ 3011زشکر خنده لعل او روان را تازه می سازد

غزل شمارهٔ 3012لبش از خنده دندان نما جان تازه می سازد

غزل شمارهٔ 3013فرنگی‌طلعتی کز دین مرا بیگانه می‌سازد

غزل شمارهٔ 3014به داغی عشق کار مردم دیوانه می‌سازد

غزل شمارهٔ 3015خمار باده مهر دوستان را کینه می سازد

غزل شمارهٔ 3016سرشک گرم با مژگان و چشم تر نمی‌سازد

غزل شمارهٔ 3017زشوق عالم بالا روان با تن نمی سازد

غزل شمارهٔ 3018دماغ خشک ما را باده رنگین نمی سازد

غزل شمارهٔ 2969زدیدار تو از یوسف زلیخا مهر برگیرد

غزل شمارهٔ 2970به حسن نقش از ان نقاش هر کس چشم برگیرد

غزل شمارهٔ 2971زبیتابان کجا آن مست بی پروا خبر گیرد؟

غزل شمارهٔ 2972زبی مغزی هواجویی که دنبال هوس گیرد

غزل شمارهٔ 2973دل عاشق چه لذت از بهشت جاودان گیرد؟

غزل شمارهٔ 2974زدلسوزان که را دارم که جا در انجمن گیرد؟

غزل شمارهٔ 2975حدیث تلخ را جاهل شراب ناب می گیرد

غزل شمارهٔ 2976به خواب آن چشم دل از عاشق ناشاد می گیرد

غزل شمارهٔ 2977سخن رنگ اثر از سینه افگار می گیرد

غزل شمارهٔ 2978چو شاهین بر سر دست آن شکار انداز می گیرد

غزل شمارهٔ 2979دل از عاشق به شرم آن نرگس غماز می گیرد

غزل شمارهٔ 2980شعور از زاهد خشک آن لب می نوش می گیرد

غزل شمارهٔ 2981ز خون خویش تیغ دشمن من رنگ می‌گیرد

غزل شمارهٔ 2982اگرچه رنگ می‌گیرد ز مه هرجا بود سیبی

غزل شمارهٔ 2983به ابرام آن که از دنیاپرستان کام می گیرد

غزل شمارهٔ 2984غباری از بیابان جنون بالا نمی گیرد

غزل شمارهٔ 2985علایق دامن آزاده ما را نمی گیرد

غزل شمارهٔ 2986تن آسانی عنان زندگانی را نمی گیرد

غزل شمارهٔ 2987زآه و دود عاشق حسن را کلفت نمی‌گیرد

غزل شمارهٔ 2988فسون صبر در دل‌های پرخون در نمی‌گیرد

غزل شمارهٔ 2989کس از زلف پریشان خونبهای دل نمی گیرد

غزل شمارهٔ 2990دل آزاده را هرگز غم عالم نمی‌گیرد

غزل شمارهٔ 2991زخونم رنگ آن رخساره گلگون نمی گیرد

غزل شمارهٔ 2992چه دارد عالم فانی که استغنا توانم زد؟

غزل شمارهٔ 2993اگرچه خاکسارم بر جهان پا می توانم زد

غزل شمارهٔ 2994به خلوت هر که رخت از حلقه جمعیت اندازد

غزل شمارهٔ 2995جنونی کو که آتش در دل پرشورم اندازد؟

غزل شمارهٔ 2996شکر در آب گوهر لعل خندان تو اندازد

غزل شمارهٔ 2997زپا عشاق را آن نرگس مستانه اندازد

غزل شمارهٔ 2998شکوه عقل را بسیاری گفتار کم سازد